De noordenwind speelt mij parten

De camping verliet ik om iets na achten. Gisteren waren er zowaar nog twee Duitse wandelaars op het trekkersveldje komen staan, ik zei hen gedag en reed weg. Eerst maar eens opweg naar ontbijt, dat net als gisteren niet lang op zich hoefde te wachten. In het dorpje, na één kilometer zat een boulangerie. Dit dorpje lag wel een meter of twintig hoger dan de camping. Op dit klimmetje ging ik nog een wedstrijdje aan met een schoolgaand jongetje. Ik riep 'Allez, allez, allez', en het jochie zette aan. Helaas voor hem niet hard genoeg, want ik denderde er voorbij. Ik had er bijna direct spijt van, want met een hartslag van 180 de dag beginnen is niet ideaal.


Bij het bakkertje stond ik, in het steegje daarnaast, uit te hijgen. Ik bedacht wat ik wilde en resoluut stapte ik naar binnen. Helaas hadden ze geen goede appelflappen, er zat namelijk wederom appelmoes in. Wat hier gelukkig goed aangegeven stond. Ik bestelde daarom twee pain-au-chocolats en twee croissants. Binnen vijf minuten zat het achter de kiezen en reed ik verder.

Het was direct te zien dat het minder helder was dan gisteren. Waar ik toen de contouren van de Alpen nog kon zien, waren die vandaag niet waarneembaar. Lang had ik ze toch niet kunnen aanschouwen, want ik draaide al gauw naar links, een bosrijk klimmetje op. De stijgingspercentages logen er niet om, zeven, acht, soms zelf richting de tien procent. Ik schakelde dan ook voor het eerst naar mijn lichtste versnelling deze fietsvakantie. Steile stukken waren er eerder ook al wel geweest, maar nooit zo lang.



Eenmaal boven dacht ik te kunnen gaan genieten van een mooie afdaling, helaas was de weg niet overal even goed en stonden er twee stopborden. Ik heb het liever omgekeerd, een slechte weg omhoog en dan over een mooie, goed geasfalteerde, weg naar beneden. Dan had ik de route andersom moeten rijden. Wat ik later vandaag nog wel een aantal keer dacht.


Dat had vooral te maken met de wind, die in de loop van de dag een steeds grotere rol zou gaan spelen. Maar eerst kwam ik door Lieudieu (lieu betekent plaats, en dieu god), waar gek genoeg geen kerk stond. Hierna werd ik weer een klimmetje opgestuurd, dit keer kog steiler dan het vorige. Ik moest flink doortrappen om uiteindelijk zeven kilometer per uur te rijden.



Ik daalde af naar Châtonnay, weer een afdaling met scherpe bochten, waardoor je niet echt het gevoel krijgt dat het klimmetje dat je op bent gereden echt beloond wordt. Ik kwam nog door een aantal dorpjes, niet echt levendig, maar ook geen plekken waar het lijkt alsof er al twintig jaar niemand meer woont. Er waren Boulangiers, kerkjes en enigszins leuke pleintjes. In Artas stond zowaar een groepje wielrenners te wachten op het dorpsplein, klaar voor hun dinsdagochtend rondje. We begroeten elkaar, en gingen ieder onsweegs.


De route kabbelde zo voort, dan weer over een klimmetje, dan weer door een dorpje en dan een stukje afdalen. Nergens was ik enorm onder de indruk van de omgeving, al zal dat ook door gewenning komen. Een week geleden had ik niet eens geweten dat het Franse binnenland zo mooi kon zijn. Met het gezin gingen wij vier van de vijf keer op zomervakantie naar Frankrijk, maar altijd naar de kust. Mijn ouders gaan nog steeds bijna altijd naar zee, terwijl ik mij liever omgeef door bossen en bergen. Zodoende was ik nog nooit echt in deze regio (zo ten zuidoosten van Lyon) van Frankrijk geweest, en ik ben onder de indruk. Ik kom hier zeker nog eens terug!


Terug naar de fietstocht. Ik kwam in Vaulx-Milieu, waar het tijd werd voor een lunch. Ik bestelde een pain-au-chocolat om direct op te eten, en een half stokbrood om ergens rustig op een bankje met het laatste beetje 'tonijnolie' op te kunnen eten. Na iets minder dan tien kilometer diende de perfecte gelegenheid zich aan. Ik was net een klein klimmetje opgereden en kwam langs de jeu de boules baan van Chamagnieu, waar zowaar een bankje in de schaduw stond. Die schaduw was nodig ook, want mijn fietscomputer gaf ondertussen temperaturen van richting de dertig graden aan.



Ik daalde, voor de zoveelste keer vandaag, af en kwam bij de brug over de Rhône. Deze kon ik in de slipstream van een vrachtauto met een kilometer of veertig per uur oprijden, bedankt nog! Er was nog iets anders heugelijks. De route die ik fiets is opgedeeld in zeven 'kortere' routes, van tussen de honderdvijftig en tweehonderdvijftig kilometer. Het kunnen selecteren van de volgende route is toch een mijlpaal die je weer bereikt hebt. Zie het als een nieuw hoofdstuk in een boek. Je bent blij dat je een hoofdstuk uit hebt, maar wilt ook heel graag weer verder lezen.


Na deze brug werd het landschap wat eentoniger. Ik reed langs de rivier de Ain. Of nou ja, er langs, de rivier stroomde ergens links van mij. In die dertig kilometer die ik aflegde heb ik de rivier geen een keer gezien. Ondertussen had ik alweer trek gekregen, ik had geen Haribos om te snacken, dus moest er een bakker opgezocht worden. Twee dorpen en vijf kilometer verderop was er een, en een goede ook. Belegde broodjes en een koelkast met frisdrank, bovenop al het gebruikelijke dat je verwacht bij een bakker. Ik bestelde dan ook een heerlijk broodje met geroosterde kip, sla en tomaat. Een koude cola kon natuurlijk niet ontbreken. Ik at dit op op het pleintje naast de bakker en vervolgde mijn weg.



Af en toe met een klimmetje, maar bovenal op zoek naar water. Het was nog niet op, en het was ook niet ver meer naar de camping, maar helemaal zonder zou ook niet gaan. Het duurde even, bij de twee eerstvolgende begraafplaatsen was geen zichtbaar kraantje. Bij het kerkje in Château-Gaillard was wel een kraantje, ik vulde mijn bidons en reed verder. Nog geen honderd meter later was er weer een kraantje. Ik kon mij niet aan de illusie onttrekken dat de watertoren die weer honderd meter verder stond hier iets mee te maken had.


Er stond nog zeventien kilometer op de teller, ik moest rechtsafslaan iets voor Priay, maar zag tot mijn grote verbazing een camping voor mij liggen. Na dertig kilometer over een soort van vlakte met tegenwind vond ik het wel welletjes geweest. Ik verkoos deze camping boven degene die ik had uitgezocht en was blij dat ik er al was!