Op naar de Opaalse kust

Updated: Mar 31

De derde dag van deze fietsvakantie begon in het centrum van Brugge met de enige vier regendruppels die vandaag op mijn bril zouden slaan. Verder was het wat frisjes, naar mate de dag vorderde werd het steeds een stukje warmer. Een ander bijkomend voordeel was dat de wind zo'n 95 procent van de dag van achter kwam.


Dat was het voor het weerbericht, op naar het nieuws. Het eerste dat op het menu stond waren de ietwat natte klinkertjes en kasseitjes van Brugge, wat na de dag van gisteren niet per se aangenaam was voor datgeen wat contact maakt met het zadel. Vervolgens voerde de route een heel stuk door een bos, waarbij soms zelfs een nog net toegankelijk paadje werd aangedaan. Het kleine beetje regen dat hier de afgelopen dagen was gevallen had hier naar alle waarschijnlijkheid voor gezorgd. De eerste stop was in Eernegem, voor het ontbijt. Tenzij de twee stroopwafels op de hotelkamer in Brugge meetellen. In (the big city of) Eernegem werden twee appelflappen opgepeuzeld, die voldoende brandstof genereerden voor de volgende dertig kilometer.


Het stuk dat volgde na de boulangerie in Eernegem bestond voornamelijk uit mij afvragen wie verantwoordelijk is voor de plaatsnamen in deze omgeving. Koekelare, Diksmuide en Zoutenaaie bijvoorbeeld. Vladslo, nog zo eentje, ik was bijna bang dat ik de afslag gemist had en in het noordwesten van Tsjechië beland was.

Na Pervijze

Het hoogtepunt van vandaag volgde in Pervijze (nog zo'n plaatsnaam). De route stuurde mij richting de hoek van het dorp, hier stond een prachtige oude kerk. Iets achter deze kerk lag een enorm mooi onverhard weggetje door de maisvelden, dat iets verderop langs een smal beekje slingerde.


Al snel was de Franse grens bereikt, maar echt Frans voelde het nog niet aan, op de verkeersborden en de soms asociale verkeersbestuurders na dan. In dit stuk van Frankrijk wordt zelfs nog af en toe Nederlands gesproken, wat te zien is aan plaatsnamen als Hondschoote en Spycker.


In het eerste deel door Frankrijk werd Bergues aangedaan, een mooi en oud stadje dat bij de liefhebber van de Franse film Bienvenue chez les ch'tis wellicht bekend is. Mocht je ooit eens tijd hebben zeker het bekijken waard, en dan heb ik het over het stadje. Al is de film ook een aanrader.



Iets voor Spycker was het lunchtijd, of in ieder geval, mijn maag vond dat het lunchtijd was. Een pain-au-chocolat en opnieuw een appelflap werden afgerekend. De weg vervolgde zich, vooral langs kanalen en rivieren. Af en toe over een net iets te grote provinciale weg, maar vooral over kleine weggetjes. Tot Calais.


Wat een hel om doorheen te fietsen. In het begin werd ik aangenaam verrast door een fietspad waarbij het bijna leek alsof het fietspad eerst was aangelegd, waarna de rest van de infrastructuur eromheen was aangelegd, zoals het in Nederland vaak aanvoelt. Al gauw veranderde dit en werd ik bij tijd en wijle zo het verkeer in geslingerd. Toen al dit verkeer getrotseerd was, kon ik bij de Lidl alvast het avondeten bemachtigen. Waarna ik de stad al snel achter mij kon laten.


De stad werd ingeruild voor een vluchtelingenkamp, althans, een prachtig onverhard weggetje aan de rand van Calais waar allemaal tenten naast waren geplaatst. Waarbij de was van die dag daarvoor aan bomen hing en jonge mannen rondhingen. Ergens ver weg zag ik de overeenkomsten met deze vakantie. Ze veroorzaakten geen overlast of hinder, enkel een gevoel van medelijden dat bleef hangen.



Tot slot volgde de enige klim van de dag, die even moeilijk als mooi was. Prachtige vergezichten over de Opaalse kust van Frankrijk. De afdaling die volgde was snel voorbij, waarna ik de camping had bereikt en het kampement kon worden opgezet op deze leuke camping in het dorpje Escalles, vlakbij de kust zoals eerder gezegd.