Door Frankrijk op Quatorze Juillet

Updated: Mar 31

Nadat ik de vriendelijke campingburen in Escalles gedag had gezegd, mijn kampement had opgeruimd en een zelf gefabriceerde sandwich met courgette en tonijn had verorberd (je verzint nog eens iets) kon de reis beginnen.



Na de afdaling waar ik gisteren mee geëindigd was, was het op dag vier van de fietsvakantie nu vanzelfsprekend vanaf het vertrek klimmen geblazen. Gelukkig werd dit direct beloond met een prachtig uitzicht. Dat nog mooier had kunnen zijn met wat zon, daar was het vandaag helaas geen tijd voor. De hele dag was het bijna strak grijs, waarbij heel af en toe de contouren van wat wolken waargenomen konden worden. Verder was het ongeveer 15 graden, wat ervoor zorgde dat ik mij de hele dag afvroeg of beenwarmers nou wel of niet nodig waren.


Af en toe begon het te voelen alsof de temperatuur aan het stijgen was, maar eigenlijk altijd steeg de weg mee. Waardoor de stijgende temperatuur alleen toegeschreven kan worden aan een verhoogde inspanning. Dit was direct ook het lastigste van de dag, op de heuvels niet vol gas gaan, maar juist een beetje inhouden.



De eerste 60 km gingen zo verder, op en af en weer op en weer af. Het dieptepunt van deze kilometers, zowel in letterlijke als in figuurlijke zin, was Boulogne-sur-Mer. Achter al dat lelijks dat ik heb gezien in dit stadje liggen vast prachtige gebouwen verscholen, maar ik heb ze niet kunnen vinden. Wel heb ik hier goede zaken kunnen doen voor de lunch. In mijn gedachten was quatorze juillet pas morgen, maar toen ik om half twaalf langs een ceremonie met allerlei Franse vlaggen reed, wist ik genoeg. Gelukkig zijn de meeste supermarkten nog tot half één open, zelfs in Boulogne-sur-Mer, wat mijn redding betekend. Hier werden dan ook twee sandwiches en twee pain-au-chocolats gekocht.


Het andere voordeel aan dit schijnbaar toeristische stadje is dat de Eurovelo route er doorheenkruist, wat goede fietspaden garandeerd. Tot het volgende kuststadje (Étaples) heb ik, weliswaar langs een grote provinciale weg, over de Eurovelo route kunnen fietsen. Wat inhoudt dat er, op z'n Nederlands, een vrijliggend fietspad naast de grote weg ligt. Behalve bij rotondes, dan eindigt het fietspad en wordt je zo het verkeer ingeslingerd. Wat een vrij bijzondere waarneming is.


Na Étaples was het klimwerk voor vandaag gedaan en ging de route over het algemeen over vrijliggende fietspaden of knusse plattelandsweggetjes waarvan niemand het bestaan weet, of kan uitleggen waarom ze bestaan. In deze toch wat meer toeristische kuststreek waren de goede fietspaden nog niet op. Waardoor ook de volgende kilometers hier overheen voerden. Vanwege het toeristische karakter van deze streek kwam er zelfs nog een oud stoomtreintje langs, waarbij ik toch wil vermelden dat deze ingehaald werd door deze volgepakte fietsfanatist. Later wisten mijn ouders zelfs te vermelden dat ik, toen ik anderhalf jaar oud was, al eens in ditzelfde stoomtreintje had gezeten.



De laatste vijftien kilometer gingen langs de Somme, richting Abbeville. Je zou een grote en kronkelende rivier verwachten. Maar niks is minder waar. Groot was ie, maar ook zo kaarsrecht, dat het wel een gekanaliseerde rivier moest zijn. Nog steeds met de wind in de rug (zoals de hele dag al het geval was), was ook dit stuk makkelijk te doen. Niet veel later arriveerde ik op de camping, die slechts 6 euro koste. Hier kwam ik helaas tot de ontdekking dat de dichtsbijzijnde supermarkt vijf kilometer fietsen was. De dag leek dus voorbij, maar begon al snel opnieuw met een retourtje naar de Carrefour, die als een van de weinigen wel open was op deze Franse feestdag.