Hier eindigt de fietsvakantie

Updated: Mar 31

Ik fiets in twee dagen van Lyons-la-Fôret, via een camping in Rambouillet, naar Beauvais, waar ik deze fietsreis afrond. Niet helemaal zoals ik gehoopt had, hoe dat precies zit lees je zo. De reis die bij mij bekend zal blijven als de eerste fietsvakantie waarbij ik alles zelf meenam, een tentje, een slaapzak, kookspullen, je kent het wel.


Vandaag, de vijfde dag, een kort verslag op hoofdlijnen, voornamelijk vanwege een lange dag. Ik heb mijn tentje net opgezet en het is al ongeveer half acht. Dat hakt er wel in. Eerst natuurlijk het weerbericht: de dag begon met wat wolken, maar eindigde met een blauwe lucht en zon. Nog steeds geen regen gehad, gelukkig.



Direct vanuit de start begon het klimmen, zoals ik ondertussen gewend ben. Ik zou bijna zeggen dat dit deel van Frankrijk bekend staat om zijn heuvellandschap, maar dan ben ik waarschijnlijk de enige bij wie dat bekend is. In ieder geval, het Franse platteland kan dit niet echt genoemd worden.


De route ging verder naar Vernon, een leuk stadje, maar niet direct een plek waar je nou even zou pauzeren met de fiets. Hierna volgde opnieuw een groot stuk over een oude spoorbaan, waarbij de stationnetjes goed te herkennen zijn, al vraag je je soms af of die twee boeren voor wie dit station bedoeld was er ook echt gebruik van maakten.



Bij Dreux ging de weg voor het eerst naar het oosten, de weg terug is ingezet. In dit dorpje werd direct ook de hoogste hartslag tot nu toe gemeten, alles om maar weer snel uit Dreux te komen. In geen mogelijkheid kan ik dit plaatsje aanbevelen aan de Nederlandse toerist.


Het laatste deel van de route ging door een bosrijk gebied, wat verdacht veel weg had van de Veluwe. Preciezer gezegd: van Kroondomein het Loo. Dit werd helemaal bevestigd door het volgende bordje: "étang du roi - 2 kilomètres". Het werd dus gebruikt als jachtgebied voor de Franse koning, welke van de 361 vertelt het verhaal niet.



 

De volgende ochtend stond ik op, niet zoals ik gehoopt had. Ik wilde namelijk maar een ding, dat ik thuis zou zijn, misschien kan je het heimwee noemen, misschien was ik er op andere vlakken klaar mee. Het resulteerde in het volgende verslag:


Het is over. Het is klaar. Het is voorbij. C'est fini. Na zeven dagen fietsen stopt het avontuur in Beauvais. Of eigenlijk stopte het al eerder, 120 kilometer eerder om precies te zijn. Vanochtend werd ik namelijk wakker in mijn tent, eigenlijk zoals elke andere dag, maar toch was er iets anders.


Gisteren, ongeveer halverwege de dag, begon het idee op te spelen om maar weer richting huis te vertrekken. Eigenlijk had ik daar, achteraf gezien, direct naar moeten luisteren. Verschillende dingen begonnen namelijk duidelijk te worden. Allereerst het alleen reizen, ergens is het hartstikke leuk en bevrijdend, maar het is toch ook, hoe kan het ook anders, erg eenzaam. Ten tweede, het opzetten en afbreken van het kampement. Elke ochtend deed ik het met iets meer tegenzin, vooral het afbreken werd steeds vervelender. Ten derde, het eten verzorgen. Zelf op de camping een avondmaal in elkaar zetten klinkt ergens ver weg een beetje romantisch, maar het kost vooral weer tijd en is, opnieuw, ook redelijk eenzaam. Als vierde en laatste punt: het niet hebben van een duidelijke route en eindpunt, waardoor het elke avond weer puzzelen is waar de volgende dag je brengen zal.


Deze vier punten zorgden ervoor dat ik weinig plezier meer had in het hele avontuur, ik werd er vanochtend zelfs een beetje emotioneel en moedeloos van. Hierop besloot ik mijn vader te bellen, die waarschijnlijk aan mijn stem hoorde hoe de vlag erbij hing en vervolgens aanbood om mij op te halen. Ergens misschien omdat hij dit jaar nog niet in Frankrijk was geweest, maar vooral omdat hij een lieve vader is. Hij zou mij ophalen in Beauvais, ongeveer 120 km fietsen. De 120 kilometer die volgde waren direct de zwaarste kilometers van deze hele vakantie.


De dag begon uiteraard met het inpakken van alle bagage, waarna direct het voorgerecht van het ontbijt bij de receptie genuttigd kon worden: een croissant en een pain-au-chocolat. Hierna voerde de route door hetzelfde gebied als waar het gisteren geëindigd was, namelijk over de Franse Veluwe. De gelijkenissen zijn zo treffend: licht glooiend, bosrijk en goede fietspaden. In dit bos lag één lastig obstakel, een kort klimmetje dat de 20% aantikte. Hierna volgde, hoe kan het ook anders, een even steile afdaling die te voet gedaan moest worden. In Montfort-l'Amaury, overigens een leuk oud stadje, werd het echte ontbijt aangeschaft: twee appelflappen (chaussons aux pommes) voor het gevulde gevoel en opnieuw een pain-au-chocolat voor de lekker.



Tot nog toe ging het vrij soepel, het stuk vanaf Montfort-l'Amaury tot Épône daarentegen ging een stuk lastiger. Constant op en af (waar ben ik dat eerder tegengekomen) met een vrij stevige wind tegen. Wat ervoor zorgt dat zelfs op dalende stukken ik mee moest trappen, om de snelheid er enigszins in te houden.


In Épône moest de Seine overgestoken worden, de grote provinciale weg die mij hier overheen moest voeren was helaas de enige mogelijkheid in de omgeving. Wat volgde waren twee angstige kilometers, die gelukkig veilig overbrugd werden.


Hierna volgde een enorm steil weggetje, dat tussen een paar huizen en wat bomen stilaan omhoogliep. Mijn GPS-computer gaf maximaal 24,6% aan, hij sloeg nog net niet op hol. Gelukkig vlakte de klim een heel stuk af, maar bleef het toch aan 5% gemiddeld stijgen.


De rest van de dag bleef moeizaam, door de wind en het landschap, maar ook de benen hadden er wat moeite mee dat er al ruim 800 kilometer gefietst was. Gelukkig komt aan alles een eind zou ik bijna willen zeggen. Vlak voor Beauvais lag nog een vies klimmetje, waar ik mij nog één laatste keer omhoog moest trekken. De laatste vier kilometer verliepen in dalende lijn. Waar ik bij het eindpunt nog nooit zo blij was om iemand te zien, mijn vader.



Al met al heb ik enorm genoten van deze week fietsen. Ik ga het zeker nog een keer doen, al zullen er enige dingen aangepast worden. Het was een geslaagd avontuur, het was fantastisch, het was genieten. Kortom, dit smaakt naar meer! En met die positieve noot wil ik graag afsluiten.