Veel gravel, veel bos, lekker weer, mooier kon niet!

Updated: Apr 19

Dag 3: Bergeijk-Hoensbroek (135 kilometer)


Vannacht was erg koud, te koud eigenlijk, alle warme kleding die ik had moest ik ongeveer aantrekken om het in de slaapzak nog enigszins behaaglijk te hebben. Toen ik echter de tent uit kwam was het buiten, om acht uur, al redelijk opgewarmd. Het kampement werd dan ook redelijk makkelijk weer opgeruimd, ik las nog een stukje van mijn e-reader, en voor ik het wist zat ik op de fiets.


Het ontbijt werd aangeschaft bij een tankstation na vijf kilometer fietsen. Dit bestond uit een croissant, een Snicker en een suikerwafel. Er zijn dagen dat ik gezonder ontbijt.



Hierna reed ik, via wat bospaadjes, naar de Achelse kluis, waar bier wordt gebrouwen. De kilometers hierna voerden door prachtige heidelandschappen en door mooie bossen. En dat alles ook nog eens over onverharde paden! Eigenlijk was dit het geval voor de route tot ik de grens overstak, na zo'n vijftig kilometer.



Bij het oversteken van de grens is toch altijd iets merkwaardigs aan de hand. Hoe kan het namelijk, dat als je een volstrekt arbitraire lijn oversteekt, alles opeens zó anders aanvoelt. Het lag dit keer namelijk niet aan de staat van het asfalt, misschien lag het aan de grote vrijstaande huizen, of aan het soort baksteen, of dakbedekking. Of misschien lag het wel aan de petanque baan. Zeer waarschijnlijk lag het aan een combinatie van dit alles.



Al snel was ik overigens weer terug in Nederland, bij Maaseik stak ik de Maas over en was ik weer terug in het land waar alles vertrouwd aanvoelt. Deze Maas (en het kanaal dat hier naast loopt), volgde ik de komende vijfentwintig kilometer. Af en toe was ze zichtbaar, af en toe fietste ik iets verderop.


In Stein (wie kent het niet van oud en nieuw, ze steken hier altijd auto's in brand), werd de lunch aangeschaft: een croissant, een kaascroissant en een chocoladebroodje. Even verderop, bij station Beek-Elsloo, werd het water bijgevuld en bracht ik een nieuwe laag zonnebrand aan. Dat laatste was overigens hard nodig.



Na deze pitstop kon ik alvast proeven van wat het heuvelland mij later vandaag zou gaan bieden. Plaatsjes als Catsop, Moorveld en Kasen voelden aan alsof het in het Zuid-Limburgse heuvelland lag. In werkelijkheid lagen ze onder de rook van Maastricht Airport. Mooi was het in ieder geval wel.


Hetzelfde kan gezegd worden over Maastricht, te voet was ik er zo vaak geweest, maar fietsend nog nooit. De route ging over de Maas heen en richting de Pietersberg, waar het Pieterpad begint. Bij dit uitkijkpunt werd een prachtige foto gemaakt. Alvorens de tocht vervolgd werd richting Hoensbroek.



Dit laatste deel was niet zonder moeilijkheden; klimmetjes, gravel, een combinatie van beiden, en als klap op de vuurpijl een afdaling over los grind. Deze werd met de remmen ingedrukt veilig afgewerkt. Nog een paar keer op en af en ik was in Hoensbroek. Na opnieuw een lange dag ben ik blij om vanavond in een bed te slapen!