Heel zwaar, maar ook heel mooi. Het Pieterpad blijft verbazen!

Dag 5: Swolgen - Nijverdal (170 kilometer)


Nou, nou, nou, wat een dag weer op het Pieterpad. Vooral doordat ik mijzelf een beetje heb overschat. 170 kilometer bleek iets te veel. Maar uiteindelijk ben ik in Nijverdal aangekomen, als je maar blijft trappen kom je er vanzelf.


Voordat ik met deze fietsvakantie begon was ik enigszins bang dat ik weinig zou hebben om over te schrijven, doordat ik alleen door Nederland zou gaan fietsen. Niets blijkt echter minder waar, overal valt wel wat op en overal is wel iets over te schrijven. Zo ook vandaag.


Ik verliet vanochtend om kwart voor negen, in alle kou, de pipowagen. De weinige bezoekers van de camping die er waren zei ik gedag (er waren zelfs nog wat Pieterpad lopers) en de reis kon beginnen.



Waar ik gisteren eindigde met prachtige onverharde wegen, was het vandaag even zoeken. Pas na tien kilometer begon ik aan de eerste van een ontelbaar aantal gravelstroken dat ik vandaag zou passeren. De weg ging over mooie landgoederen, waarbij ik zelfs kortstondig Limburg verliet. Tijdens dit kleine stukje door Brabant besloot ik wel mijn beenstukken uit te doen. Waardoor ik de pont bij Afferden helaas op een halve minuut miste. Na tien minuutjes wachten vervolgde de reis zich, eerst dus over de Maas, om deze hierna voorgoed vaarwel te zeggen.


Ik kwam door Gennep, waar een pre-lunch werd aangeschaft: twee appelflappen en een overheerlijke ham-kaas croissant. Kosten hiervan: 'slechts' zes euro. Hierna reed ik eerst richting de Duitse grens, om daarna deze een stukje te volgen. Links van mij lag Nederland, en het glooiende landschap. Rechts van mij een soort heuvelrug, dat was Duitsland.


Toen de route vervolgens naar rechts wees, wist ik genoeg: dat wordt klimmen. Een mooi klimmetje was het wel. De afdaling die volgde was nog mooier. Het uitgestrekte glooiende landschap nabij Groesbeek was te aanschouwen. Er werd over een aantal mooie onverharde wegen geklommen en gedaald, alvorens het centrum van Groesbeek werd doorkruisd.



Waar ik het net nog over het glooiende landschap nabij Groesbeek had, was dat aan de noordkant anders. De eerste stevige heuvel diende zich namelijk aan. Op de 'top' nam ik een van de twee appelflappen die ik had bewaard, om zo weer genoeg energie te hebben voor de heuvels die zouden volgen.


De route vervolgde zich, dan weer een stukje door Duitsland, dan weer een paar kilometer door Nederland. Terug in Nederland werd bij de sportclub van Millingen aan de Rijn water bijgevuld, en reed ik naar de pont. Gelukkig was ik nu wel op tijd. Zeker ook omdat deze pont maar eens per uur vaart, ik had slechts vijf minuten over.


Ik ging rechtsaf, langs de Rijn, en bevond mij even later weer in Duitsland. Waar opnieuw een venijnig klimmetje opdook. Terug in Nederland werd voor het eerst serieus van de route afgeweken, en niet zonder reden. Er moest lunch gehaald worden in Zeddam. Opnieuw twee appelflappen, en twee ham-kaascroissants. Tevens kocht ik een pak stroopwafels, voor de rest van de dag.



De wegen die volgden waren mooi, af en toe onverhard en bovenal erg rustig. Kleine landweggetjes voerden de boventoon. Bij Zelhem zat ik er aardig doorheen, het was nog zeker zestig kilometer en het was al drie uur geweest. Op het industrieterrein van Zelhem veranderde mijn moraal. Twee meisjes van een jaar of negentien op een scooter kwamen in tegengestelde richting langs en riepen: "Goed bezig meneer!". Ik was te beduusd om te reageren, maar hopelijk zagen ze de glimlach die dit veroorzaakte wel.



Onverharde wegen bleven regelmatig terugkomen. Ook bij het kasteel van Vorden, waar een bordje stond: Pieterburen, 232 kilometer. Dat klopte precies met wat mijn fietscomputer aangaf. Het landschap wisselde zich hierna af, dan reed ik door wat bossen, daarna weer door weilanden. Saai was het nooit.



Bij Holten was ik er bijna. Maar niet voordat de Sallandse Heuvelrug overgestoken was. Elke keer dacht ik dat het klimmen wel voorbij zou zijn, maar na een korte afdaling was daar telkens weer een klimmetje. Het zorgde er wel voor dat er constant wat moois te zien was. De laatste afdaling bracht mij in Nijverdal, waar ik verblijf in een Bed en Breakfast.