Bossen, landbouw en de Vecht: de derde dag van het Pieterpad

Dag 6: Nijverdal - Borger (110 kilometer)


Rustig opgestaan vanochtend, want ik had een (relatief) korte etappe voor de boeg. Eerst maakte ik nog even een praatje met de eigenaar van de B&B. Hij was zelf ook fervent fietser en had al fietsvakanties naar Rome en Barcelona erop zitten. Ik hoorde hem zelfs al over het plan om ooit nog naar Nepal te fietsen, mij niet gezien.


Na dit gezellige praatje begon het direct vanuit Nijverdal te klimmen. Waar ik eigenlijk had gedacht dat ik de Sallandse Heuvelrug achter mij zou laten, bleek ik hier nog een stuk overheen te fietsen. Door bossen, over mooie smalle fietspaden, het zag er prachtig uit. Direct kwam ik hier al een aantal Pieterpad wandelaars tegen, althans, dat vermoede heb ik. Wat mensen op leeftijd, met wandelschoenen en rugzakken, dat kan bijna niet missen.



Even later besloot ik een praatje te maken met een overduidelijke Pieterpadloper, hij had zelfs het boekje met de routeomschrijving in zijn hand. We praatten kort over het Pieterpad, hij was een aantal etappes opnieuw aan het lopen, vandaag liep hij dertig kilometer. Na tien minuutjes begon ik het koud te krijgen en vervolgde ik de reis.


Iets na Hellendoorn liet ik de Sallandse Heuvelrug achter mij. Na een paar kilometer over kronkelende landweggetjes te fietsen, diende het volgende stuk mooie natuur zich al weer aan. Bij Lemele draaide ik de Lemelerberg op, wat na een paar minuten klimmen werd beloond met een mooi uitzicht. Ik stak dit natuurgebied door en reed door Ommen, waar ik de Vecht voor de eerste keer tegenkwam. Ik zou deze vandaag drie maal oversteken.



Het blijven prachtige verschijnselen, een groot blok water dat door het landschap snijdt. Eeuwen lang de belangrijkste manier om spullen en goederen te vervoeren. Nu verworden tot plaatsen waar je nog een klein beetje kan zien hoe de natuur zijn gang kan gaan. Ik had het bij de Maas, ik had het ook toen ik de Rijn overstak, en nu had ik het weer: de obsessie met de rivier.


Dat terzijde, de route vervolgde zich richting Junne, waar het leek alsof de tijd had stilgestaan. Waterputten en oude boerderijen vielen op. Even hierna stak ik de Vecht voor de eerste keer over, bij de stuw van Junne. Een aantal onverharde wegen later was ik in Hardenberg.


Na een korte stop werd de wind een klein beetje een spelbreker. Vandaag, en net als de afgelopen drie dagen eigenlijk, blies deze uit het noordoosten. Niet bepaald handig als je naar het noorden fietst. Zeker niet in het open landschap dat volgde na Hardenberg. Het was direct ook het saaiste stuk van de dag. Op de bakker in Coevorden na. Hier werd de lunch aangeschaft, waarna ik vandaag niet meer hoefde te stoppen voor eten. Ook na Coevorden bleef het een beetje eentonig.



Dit veranderde voorbij Sleen, het landbouwlandschap werd ingeruild voor bosrijk gebied. Om het laatste uurtje door te komen, zette ik wat muziek op. De kilometers vlogen dan ook voorbij, zeker omdat er weer mooie onverharde stroken tussen zaten. Zelfs een kasseistrook, die met de muziek van Guns 'n Roses in mijn oren werd overwonnen.



Jullie vragen je vast af waar de liefde voor het onverharde vandaan komt. Dit heeft twee redenen. Allereerst, het geluid, over grind rijden levert een prachtig knisperend geluid op, waardoor muziek eigenlijk niet eens nodig is. Ten tweede kom je met onverharde wegen vaak op plekken waar je anders nooit zou komen, auto's zijn vaak verboden, waardoor ik mij echt even volledig in de natuur waan, weg van alles. Dat leverde dan ook de volgende glimlach op:



De laatste kilometers gingen naar Westdorp, waar ik verblijf in een werkelijk prachtige B&B! Morgen de laatste dag van het Pieterpad op de fiets. Of het Fietserspad, zoals het ook wel bekend is.