De laatste dag van het Pieterpad!

Dag 7: Borger - Pieterburen (100 km)


Vandaag de laatste dag van het Pieterpad, opnieuw was de wind niet in mijn voordeel. Hij zou de hele dag vanuit het noordoosten blazen, terwijl ik naar het noorden reed, niet bepaald ideaal.


Ik vertrok vroeg vanochtend om kwart over acht. Omdat ik weer op tijd bij het station van Baflo moest zijn, waar ik op wilde stappen richting Amersfoort. De fiets mag echter maar tot vier uur mee in de trein, in verband met de drukte. Dit betekende dat ik niet later dan tien voor twee in Baflo kon arriveren. In de praktijk betekende dit: en vroeg weg, en iets harder doorrijden, en weinig tijd voor pauzes.


Het eerste stuk ging door bosrijk gebied, het Nationaal Park de Drentsche Aa was hier verantwoordelijk voor. Opnieuw kwamen een aantal kasseistroken aan bod, die er iets slechter bijlagen dan gisteren. Dat mocht de pret niet drukken. Het was nog wat frisjes, maar met de zon die door de bomen scheen zag het er allemaal prachtig uit. Zo waren ook de spinnendraden die af en toe over het fietspad hingen goed te zien. Hier reed ik dan ook veelvuldig doorheen. Deze spinnenragen bleven een paar kilometer aan mijn stuur en stuurtas kleven, alvorens ze weer verdwenen.



Hierna kwam ik over het Balloërveld, waar ik langs grazende koeien reed. Die verdwaasd opkeken toen ik daar, met volle bepakking, hun ontbijt kwam verstoren. De route ging verder, eerst door Gasteren en daarna door Zuidlaren. In Zuidlaren was het zo druk dat het leek alsof Koningsdag, markt, de dag voor Kerst en het dorpsfeest allemaal op een dag vielen.



Na zuidlaren volgden een aantal smalle gravelpaadjes door het bos, waar de eerste stop van de dag werd gemaakt. Een krentenbol werd in recordtijd verorberd en ik sprong snel weer op de fiets. Deze verrassende weggetjes bleef ik volgen tot Haren. Waar iemand vanuit zijn auto mij nog luidkeels aanmoedigde.



Grappig is dat, zodra er tien kilo bepakking aan je fiets hangt worden mensen, van wie je het totaal niet zou verwachten, opeens enthousiast.


Na deze motiverende 'ontmoeting' reed ik een stuk langs het Hoornsediep, waar ik opnieuw weer veel Pieterpadlopers tegenkwam. Tijd voor een praatje was er helaas niet. Groningen moest doorkruisd worden. Waar het in Zuidlaren al druk aanvoelde, werd er hier nog eens een schepje bovenop gedaan. Vooral door de vele studenten die, net als ik, door de stad heen moesten.


Dit overleefd hebbende nuttigde ik mijn tweede krentenbol langs het Van Starkenborghkanaal. De brug die mij hier overheen moest brengen stond even open, maar ging gelukkig ook weer dicht. Nog geen twee kilometer later stond ik opnieuw te wachten voor een bruggetje. Dit maal passeerde een zeilbootje, op de motor, zonder mast, dus of die brug echt open had gemoeten.



Afijn, ik fietste verder en begon steeds meer afkeer te krijgen jegens het open landschap en de alsmaar irritanter wordende wind. Het enige dat dit onderbrak waren dorpjes als Winsum en Eenrum. De laatste kilometer gooide de wind er nog een schepje bovenop. Wat ervoor zorgde dat ik in volle inspanning slechts zeventien kilometer per uur reed. Het mocht opnieuw de pret niet drukken, want enkele minuten later arriveerde ik in Pieterburen, bij het einde van het Pieterpad, of het begin, het is maar hoe je het bekijkt.



Blij en voldaan plofte ik neer op een bankje, om even later de laatste paar kilometers richting Baflo af te leggen, waar de trein ruimschoots gehaald werd. Zelfs de trein van een halfuur eerder kon ik nog halen.


Al met al heb ik een fantastische week op de fiets gehad! Op deze site komt nog een blog waarin ik terugblik op het Pieterpad, verder komt hier ook alles te staan wat ik de komende maanden mee ga maken op de fiets. Zo staat er nog een fietsvakantie naar Berlijn op de planning. Dus hou het in de gaten!