Swapfiets, ik had het willen bedenken

Updated: Mar 31

Ik ben helemaal geen ondernemer, niet iemand die een briljant idee heeft, en al helemaal niet iemand die dat dan ook uit durft te voeren. Ik zou het maar wat graag hebben, die kwaliteit. Ik word hier vaak aan herinnerd als ik de meest zichtbare onderneming van Nederland zie fietsen: Swapfiets.


Tijdens al die keren dat ik een Swapfiets zag, ben ik steeds meer zelf een beeld gaan vormen van de ondernemers hierachter. Het zullen vast ooit studenten geweest zijn. Studenten die in een nieuwe stad kwamen wonen en een nieuwe fiets nodig hadden. Of in ieder geval, een fiets nodig hadden, nieuw was die niet meer. Zeer waarschijnlijk werd het een barrel dat uit de schuur van oma was opgedoken. Eentje die een jaar of twintig geleden voor het laatst het daglicht had gezien, maar waarbij nu gezegd werd dat het een prima fiets is “je hoeft alleen de banden eventjes op te pompen”. En tegen oma werd niet ingegaan. Die fiets werd meegenomen naar de grote stad, voorzien van lucht in de banden en de eerste twee ritjes naar de supermarkt en naar college werden er succesvol op afgelegd. De eerste twee welteverstaan, daarna begonnen de problemen zich steeds meer op te stapelen. De lucht bleef toch wel uit de banden lopen, het spatbord was er bij het afrijden van een stoepje al af gevallen en het zadel was vastgeroest, precies op een hoogte die net niet comfortabel was.



En om al die redenen begon de zoektocht naar een fiets na drie weken waarschijnlijk opnieuw. Dit keer niet in het schuurtje van oma, maar op marktplaats. De nieuwe student, in de nieuwe stad, voor de tweede keer op zoek naar een fiets. Ik stel mij dan zo voor dat deze toekomstige ondernemers een fiets vinden op marktplaats en dat deze, na een college op maandagmiddag, wordt bekeken. Met de bus naar een adres ergens in een achterwijk, waar een oude man opendoet. De fiets wordt geïnspecteerd, geschikt gevonden, betaald en meegenomen.


Nog geen twee weken later wil de student in kwestie naar een college gaan, om half negen de deur achter zich dicht trekken, met de fietssleutel al in zijn hand. Alleen komt deze student tot de conclusie dat zijn fiets ’s nachts gestolen is. Alle frustraties komen er in een grote scheldkanonnade uit. Maar er wordt niet opgegeven, hier moet een oplossing voor zijn. Een goed aantal avonden nadenken over dit probleem levert het gewenste resultaat op: Swapfiets.


Ik hoop van harte dat het zo gegaan is. Elke keer dat ik een Swapfiets zie wordt het verhaal iets meer geromantiseerd, en elke keer komt het waarschijnlijk verder van de werkelijkheid te staan. Maar ergens, diep vanbinnen, geloof ik dat het waar is. Enkel en alleen met de hoop dat ik ooit zo’n idee ga hebben.