Aangekomen in Berlijn! Het was een fantastisch avontuur

Updated: Jun 21

We wisten dat het vandaag zwaar zou worden, maar toen we vanochtend wakker werden hadden we niet verwacht dat het zo erg zou zijn. Dat bleek alleen al uit het feit dat we de wekker vandaag 'pas' om acht uur hadden gezet. Gisteren en eergisteren ging die al om zeven uur. We vonden dat we dit uur uitslapen wel verdiend hadden.


We namen plaats aan het ontbijt en waagden ons aan een kleine voorspelling. Veel verder dan dat het warm zou worden kwamen we niet. Of nou ja, in de asfaltverzameling die Berlijn heet zou het nog veel warmer worden dachten we.


Na een aantal broodjes met vleeswaren maakten we ons klaar om te vertrekken uit Stendal, waar we niet snel genoeg wilden vertekken. Wat deels te maken had met de warmte en deels met al het lelijks dat Stendal verder te bieden had. Een aantal kasseistroken later lieten we Stendal achter ons.


Direct merkten we dat het warm zou worden, het was kwart voor tien en onze fietscomputers gaven al 31 graden aan. Bij een viaduct net na Stendal zagen we twee wielrenners in tegengestelde richting aankomen. Het bleken zowaar de twee heren te zijn waar we gisteren een stukje mee op hadden gefietst! We riepen wat over de hitte naar elkaar en reden door. Naar de brug over de Elbe. Het gebied rondom deze rivier was groen en hoogstwaarschijnlijk erg mooi, echt genieten konden we er niet van.



We bleven veel drinken, en dat bleek, want al na drie kwartier stopten we om water bij te vullen. Op het kerkhof van Kabelitz, er zijn gezelliger plekken te bedenken. Maar het kon onze behoefte aan water in elk geval vullen. In de schaduw bij dit kerkje en met de stevige wind, die vandaag opnieuw stevig uit het westen blies, begon het zowaar aangenaam te worden. Toen we weer op de fiets stapten werden we met beide benen op de grond gezet.



De kilometers hierna gingen over lange, rechte, doorgaande wegen, af en toe met een vrijliggend fietspad. Een deel ging door een prachtig bos, wat de nodige schaduw betekende. Het bleef alleen bloedheet, de fietscomputer gaf al 34 graden aan. De rest van de dag zouden we dit cijfertje in de gaten blijven houden, wat de moraal niet ten goede kwam. Aangezien de temperatuur alleen maar verder op bleef lopen.


Gisteravond, bij het bekijken van de route, hadden we twee bakkertjes in Nennhausen gespot. Dit zou na zo'n vijftig kilometer zijn. Dat was dan ook het volgende doel, een semi-fatsoenlijke lunch scoren in een verlaten (voormalig Oost-Duits) dorpje. We kwamen hiervoor nog door Rathenow, later meer over de plaatsnaam, wat in tegenstelling tot de rest van de dorpjes vrij levendig en bruisend was. Hier vulden we voor de tweede keer ons water bij.


Over de plaatsnaam Rathenow, in deze omgeving zijn enorm veel plaatsjes met Russisch ogende namen. Zoals Stechow, Buckow, Retzow en Lietzow. Mij leek het een achterblijfsel van het IJzeren gordijn. Zoals deze dorpjes er trouwens ook uitzagen, alsof er sinds 1960 niks meer aan veranderd is. Na wat gegoogle, bleken het inderdaad plaatsnamen met Slavische achtergronden te zijn.



Na een stuk over een prachtig fietspad door een nog mooier bos, kwamen we in Nennhausen, de eerste bakker bleek helaas dicht. We reden door naar de tweede, die ook dicht bleek. Een flinke tegenslag, op een bankje in de schaduw bekeken we de alternatieven. Deze waren schaars, in de komende dorpjes was nou niet direct heel veel te beleven. Tot we beter keken, en in Lieppe iets zagen wat leek op een plek waar ze eten zouden hebben.


Eenmaal aangekomen in dit dorp zag het er nogal dicht en verlaten uit. Maar niets bleek minder waar. Aan de achterkant van het pand bleek een terras te zijn. We bestelden beiden een Schnitzel en konden ons geluk niet op. De Brädkartoffeln waren van een enorm hoge kwaliteit, en ook de schnitzel was erg lekker. Het moment in de schaduw was misschien nog wel het lekkerst.



We zaten hier ongeveer een uurtje, en moesten moed verzamelen om weer op de fiets te stappen. Het was inmiddels twee uur en de omgeving van Lieppe was veranderd in een sauna waarvan de temperatuur flink was opgeschroefd. Het asfalt heeft niet echt een verkoelende werking en die paar bomen hielpen ook niet echt.


Bij Nauen stond de volgende stop op de planning. Iets daarvoor kwamen we over een mooi fietspad, tussen de bomen door en daardoor heerlijk beschut. Eenmaal in Nauen had Stephan weer een mooi bakkertje gevonden, die ditmaal wel open was. Ik bestelde een stuk taart ter grote van twee grote smartphones.


Na Nauen werd wat muziek opgezet, na een nummer van Rammstein volgde 'Over de Muur', dat leek mij wel toepasselijk. We stoomden door, af en toe een viaduct over, waar we met deze temperaturen meer en meer tegenop begonnen te zien. Het weer bleef onveranderd heet, althans, het bleef heter worden. De teller stond op 38 ondertussen.


In de kilometers hierna begon ik echt moeite te krijgen met de warmte. Ik had genoeg gedronken, ik schat een liter of vijf. Maar toch begon ik een beetje hoofdpijn te krijgen. In de berm waar we stopten zat ik als een klein hoopje ongelukkigheid. Bij deze stop at ik wat, vooral de gezouten cashewnoten die op dag 1 waren aangekocht kwamen goed van pas. Hierna reden we een stuk heel rustig aan, om te proberen iets te herstellen. Dat lukte wel aardig, met elke kilometer die hierna kwam ging het telkens een klein beetje beter.


Het duurde niet lang of we reden de voorsteden van Berlijn in. Af en toe werd onze reis onderbroken door een stoplicht, maar over het algemeen konden we redelijk doorrijden. Zeker toen we op ongeveer zeven kilometer van het einde aan konden haken bij een inwoonster van Berlijn, die op haar elektrische fiets als een soort maniak de stad aan het doorkruisen was. Het enige wat bij haar ontbrak was een bel, gelukkig konden wij haar hier bij helpen. Zo hielpen we elkaar verder, dwars door Berlijn heen. In één rechte streep op onze eindbestemming af: de Brandenburger Tor.



De laatste kilometer konden we de grote weg opsturen, die volledig afgesloten was voor gemotoriseerd verkeer vanwege een evenement later vandaag. Dit maakte het einde van deze fantastische fietsvakantie alleen maar beter. Samen een brede weg voor je hebben die je meter voor meter naar de eindstreep brengt. Het vloog voorbij en we konden genieten van de laatste meters. Mijn armen gingen de lucht in, ik was blij dat ik er was. Wij waren blij dat we er waren. Het was een geweldig avontuur, dat allemaal nog mooier wordt doordat je het met iemand kan delen!